Indyjskie arcydzieło

 

Świątynia Kajlaś w Indiach to jedna z szesnastu wyrzeźbionych w skale świątyń. Znana jest jako największa na świecie monolityczna struktura wydrążona w pojedynczej skale. Oprócz niesamowitych rozmiarów budowli ogromne wrażenie robią elementy architektoniczne oraz różnego rodzaju rzeźbienia.

Budowla jest hinduską świątynią zlokalizowaną w zachodnim regionie Indii zwanym Maharashtra. Jak już zaznaczyłem na wstępie struktura należy do kompleksu o nazwie Elura składającego się z 34 klasztorów i świątyń wykutych w skale. Nazwa obiektu pochodzi od nazwy Góry Kajlaś w Himalajach- siedziby boga Siva. Powszechnie uważa się, że świątynia wyrzeźbiona została w VIII wieku n.e. w czasie rządów Kriszny I, władcy Imperium Rasztrakuta. Naukowcy sądzą, że budowla powstała między 757 r.n.e. a 784 r.n.e. W tym czasie według badaczy miejscowa ludność w celu uformowania świątyni wykuła ponad 200 000 (zakłada się, że nawet 400 000) ton bazaltowej skały w Górach Charanandri. Warto zaznaczyć, że wedle oficjalnej wersji historyków ludzie pracujący przy wzniesieniu świątyni używali tylko prostych narzędzi, takich jak młotek i dłuto.

W myśl średniowiecznej legendy opowiedzianej przez miejscową ludność świątynia wybudowana została w ciągu jednego tygodnia. Ponoć królowa, której mąż był bardzo chory modliła się do Shivy, prosząc boga o uzdrowienia jej małżonka. W zamian za tę łaskę, królowa zapowiedziała, że ​​wybuduje świątynię poświęconą swemu ukochanemu i dodatkowo podda się postowi, dopóki świątynia nie zostanie ukończona. Modły królowej zostały wysłuchane, a ona sama przystąpiła do wypełnienia obietnicy.

Architekci królowej byli jednak zaniepokojeni ze względu na czas, w jakim budowa miała zostać ukończona. Jeden z nichno imieniu Kokasa zapewnił królową, że prace dobiegną końca w wyznaczonym czasie, czyli w ciągu tygodnia. Jak się okazało pracownik dotrzymał słowa.

Pomijając inne legendy i opowieści dotyczące świątyni zastanówmy się czy kilka set lat temu prymitywni mieszkańcy Indii przy pomocy prostych narzędzi mogli wykonać tytaniczną pracę wykuwając w bardzo twardej, wulkanicznej skale bazaltowej tak imponującą świątynię? W dziesięciostopniowej skali Mohsa materiał ten klasyfikowany jest jako jeden z najtwardszych uzyskując notę powyżej 8.

Według geologii skałę o danej twardości można obrobić wykorzystując kamień jeszcze twardszy. Bazalt zazwyczaj posiada drobnoziarnistą strukturę, co pozwala na polerowanie, płomieniowanie powierzchni i inne rodzaje obróbki. Ze względu na doskonałość cech fizyczno – chemicznych, nie wymaga specjalnych zabiegów impregnujących w celu zabezpieczenia przed:

1. wilgocią
2. promieniowaniem UV
3. korozją
4. mrozem
5. kwasami
6. zasadami
7. solami
8. wysokimi temperaturami
9. mrozem – całkowicie mrozoodporna
10. ścieraniem
11. ściskaniem

Wiele wskazuje więc na to, że świątynia to przykład budowli wykonanej nieznanymi nam środkami technologicznymi przez obce cywilizacje.

Precyzja wykonania rzeźb, rzeźbień i pozostałych elementów jest tak ogromna, że nawet dzisiaj byłoby ciężko o tak doskonałe wykonanie. Jednakże nauka akademicka woli pozostawać ślepa na rzeczywistość i uznawać dzieło sztuki architektonicznej i technologicznej za wytwór średniowiecznej ludności indyjskiej.  

 

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Inne miejsca świata. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s