Tajemnicze mapy

6850429-Old-brass-compass-lying-on-a-very-old-map-showing-the-way-to-treasure-Stock-Photo

Zapoznając się z mapami średniowiecznymi i starożytnymi, okazuje się, że przekazują one informacje, które nie pasują do obecnych standardów naukowych. W świetle tych map należy zupełnie inaczej spojrzeć na przeszłość Ziemi, a także historię cywilizacji.

Antarktyka bez lodu

buache_antarctic

Zacznijmy od mapy Antarktyki. Na mapie kartografa P. Bauche, kontynent ten jest zupełnie wolny od lodu i podzielony przez wodę na dwie duże wyspy. Podobna charakterystyka południowego lądu mogła mieć miejsce w oligocenie, jakieś 34-30 miliony lat temu, gdy na Wschodniej Antarktyce zaczęły kształtować się lodowce. Według niektórych badaczy, pierwsze ślady glacjacji miały miejsce w południowej części nawet wcześniej- w połowie Eocenu (45-42 mln lat temu). Jednakże dane w tej kwestii nie są zbyt przekonywujące, ponadto, informacje te, zaprzeczają istnieniu na Antarktyce subtropikalnej eoceńskiej flory. Pamiętajmy, że według starożytnych tekstów w zamierzchłych czasach panowała tzw. „Złota Era”, kiedy na całej Ziemi panowały warunki sprzyjające istnieniu zaawansowanego życia. Mapa wskazuje więc wyraźnie, że w zamierzchłej przeszłości nie było lodowca. Przy okazji warto zastanowić się, skąd w ogóle pochodzą tego typu mapy? Wygląda bowiem na to, że w tak dawnych czasach obecna była bardzo zaawansowana wiedza geograficzna, o którą trudno posądzać jakiekolwiek istoty żyjące wówczas na Ziemi (według oficjalnej wiedzy wtedy w ogóle ludzie nie żyli!).

Mapa Oronteusza Finaeusza

oronteus-finaeus-map-antarctica-ice-free-finaeus     1034
Na mapie Oronteusza Finaeusza Antarktyka przedstawiona jest z wolnymi od lodu wybrzeżami, górami oraz rzekami. Według badań geologicznych, zlodowacenie Antarktyki rozpoczęło się 23 miliony lat temu (miocen, neogen). Podczas trwania wczesnego miocenu umiarkowany klimat utrzymywał się na większej części tego kontynentu i tylko do połowy miocenu, ok. 13 mln lat temu, pokrywa lodowa zakryła większość Antarktyki (Antarktyda+ okoliczne wyspy + Ocean  Południowy).

U21364-piri-reis-1513.jpg

Z kolei na mapie Piri Reisa (wyżej), Antarktyka pokazana jest, jako ląd przyłączony do Ameryki Południowej. Rozdzielenie tych kontynentów nastąpiło zdaniem większości badaczy w eocenie, bądź oligocenie (34 mln lat temu). Przyjmuje się też, że do rozłączenia mogło dojść jakieś 23 mln lat temu, na granicy paleogenu i neogenu.

Wszystkie trzy mapy definiują czas ich wykreślenia od 34 mln lat ( być może 42-45 mln, ale nie jest to pewne) do 23-13 mln lat temu! Według geologa dr Alexandra Koltypina był to czas końca tzw. Złotej Ery Ludzkości, lub pewnego jej etapu.

Hyperborea

 

Map of the Arctic by Gerardus Mercator. First print 1595, this editon 1623.

Mapa Arktyki, Gerardus Mercator, pierwszy druk 1595 rok, ta edycja mapy pochodzi z 1623 roku, jednak odnosi się do obrazu Ziemi sprzed milionów lat 

Przejdźmy teraz na półkulę północną i przyjrzyjmy się mapie G.Mercatora. Mapa ta, przedstawia kontynent zlokalizowany na Oceanie Arktycznym wraz z wewnętrznym morzem, który jest podzielony na cztery części przez większe rzeki lub kanały. Nie widnieją żadne ślady zlodowacenia lądu. Pierwsze procesy glacjacyjne w Arktyce nastąpiły 16-10 mln lat temu. Oznacza to, że mapa Mercatora pochodzi z podobnego okresu, co trzy wyżej zaprezentowane. Według starożytnych podań na dalekiej północy istniał niegdyś ląd o nazwie Hyperborea. W wierzeniach Greków była to kraina wiecznej szczęśliwości, coś w rodzaju raju na ziemi, o błogosławionym klimacie, dającym bez wysiłku wszystko, co trzeba. Jej mieszkańcy hiperborejczycy, prowadzili beztroskie i szczęśliwe życie, wolne od chorób i cierpień, a nasyciwszy się nim, odbierali je sobie skacząc ze skały w morze.

Hekatajos z Miletu umiejscowił Hiperboreę na swojej mapie świata (koniec VI wieku p.n.e.), na północ od Tracji, za Górami Ryfejskimi. Hekatajos z Abdery przedstawiał mieszkańców Hiperborei w swoim traktacie „O Hiperborejczykach”, (którego tylko fragmenty dotrwały do naszych czasów), jako rzeczywisty lud mieszkający na wyspie Oceanu Północnego.

Prawdopodobnie w paleogenie lub wczesnym neogenie w okolicach północnego i południowego bieguna Ziemi istniały dwa duże lądy- Hyperborea i Antarktyka- gdzie panował subtropikalny/tropikalny klimat. Występowała liściasta, subtropikalna i tropikalna roślinność w połączeniu ze stale święcącym Słońcem (lub chowającym się za horyzontem tylko na krótki czas), co potwierdzają liczne legendy.

Jeżeli nasi przodkowie mają rację, co do zaginionych kontynentów, naukowcy powinni poszukiwać najstarszych szczątków ludzi właśnie na biegunach, a nie w Afryce, Azji i innych miejscach na kuli ziemskiej. Według starożytnych, którzy często korzystali z dużo starszych tekstów zgromadzonych na przykład w zniszczonych bibliotekach: Aleksandryjskiej i Pergamońskiej, historia ludzkości rysuje się zupełnie inaczej, niż jesteśmy dzisiaj nauczani w szkołach i uczelniach wyższych.

Na zakończenie, słówko o czasie, w którym mogły istnieć wymienione w artykule lądy. Otóż pamiętajmy ( dr Koltypin, z którego strony korzystałem pisząc artykuł) pomija ten fakt ), że tabela stratygraficzna przedstawiająca poszczególne okresy i epoki geologiczne Ziemi nie jest pewna. Jeżeli mamy do czynienia z globalnym kataklizmem, procesy geologiczne i klimatyczne, które normalnie trwają kilka milionów, czy miliardów lat, mogą wydarzyć się… w kilka godzin! Ponadto, powstanie lodowca (również na biegunach) nie jest wcale taką prostą i oczywistą sprawą. Wiadomo na przykład, że okolice podbiegunowe były wolne od lodu jeszcze 12 760 lat temu. Dopiero po tragicznych w skutkach wydarzeniach, które związane były z wejściem w naszą atmosferę meteorytu doszło do gruntownych przemian na Ziemi- m.in. nastała epoka lodowcowa. Dowody naukowe wskazują, że do 50 000 lat temu nasza planeta była wolna od lodu: więcej tutaj: https://lukaszkulak92.wordpress.com/2014/02/13/obraz-ziemi-sprzed-tysiecy-lat/

 Zatem, reasumując, trudno jednoznacznie orzec, w jak zamierzchłej prehistorii wykonane zostały mapy. Pewne jest natomiast, że nasi dawni przodkowie musieli stanowić rozwinięte istoty, tworzące najprawdopodobniej zaawansowane cywilizacje. Być może, za stworzeniem oryginalnych map nie stoją ludzie, ale inteligencje pozaziemskie…

Źródła:

http://www.earthbeforeflood.com/

 

 

 

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Zaginione lądy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s