Zapomniany świat ludzi, cz. 3

 

obraz-indianie-wioska

Symbolika dla ludów prehistorycznych, ale i starożytnych odgrywała bardzo ważną rolę. Za symbolem zawsze kryła się określona idea.

W czasach starożytnych np. na terenie Bliskiego Wschodu popularnymi symbolami były lew i byk. Rzeźby lub płaskorzeźby przedstawiające te zwierzęta, znajdowały się                   w okolicach świątyń lub bezpośrednio w nich. Ponieważ wszelkie budowle sakralne i pałace królewskie oraz inne dzieła sztuki architektury starożytnej związane były bezpośrednio         z ówczesnymi elitami rządzącymi: bogami, kapłanami, a także królami, symbolika dotyczyła właśnie tych grup społecznych.

Zatem jaki przekaz kryje się za lwem i bykiem? Są to: siła, odwaga, gwałtowność i agresja     ( szczególnie, jeżeli chodzi o byka ). Cechy te faktycznie idealnie pasują do dawnych władców. Oprócz charakterystyki elitarnego grona, symbolika miała jeszcze jedno zadanie: wpłynąć w odpowiedni sposób na zwykłych śmiertelników. Jeżeli chcesz kontrolować drugiego człowieka musisz umiejętnie wpłynąć na jego stan psychiczny i emocjonalny.

Tak więc o ile podobizny lwów i byków podnosiły, a nawet zawyżały poczucie wartości elit, o tyle u „normalnych ludzi” obniżały tą wartość. Bo jeżeli władcy reprezentują siłę, to my jesteśmy słabi, jeśli władcy są odważni i agresywni, to my jesteśmy bojaźliwi, „mali”, bierni  i ulegli względem naszych bogów i królów- myśleli sobie starożytni mieszkańcy Mezopotamii.

v2011011023344265672731                                                              Lwy uwiecznione na babilońskiej Bramie Isztar

human-headed-winged-bull-profile-assyria-iraq-1359115893_b                                                          Słynny skrzydlaty byk Lamassu

Postrzeganie świata przez ludy prehistoryczne, to zupełnie inna historia. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że wierzenia religijne w starożytności i prehistorii polegały na zupełnie odmiennych od siebie filozofiach. W starożytności ludność oddawała cześć bogom, których postrzegano jako byty demoniczne ( np. Sumerowie ). Religie starożytne oparte były na strachu ludzi przed gniewem ich stwórców, a praktyki religijne miały na celu zapobiec złości bogów.

Bez trudu można domyśleć się, że celem religii starożytnych było manipulowanie ludzką percepcją.  Chodziło o to, by religia stała się więzieniem dla umysłu przeciętnego zjadacza chleba ( „ja tego nie zrobisz, to będzie straszliwa kara” itd. ).

W prehistorii sytuacja wyglądała diametralnie różnie. Po pierwsze, religia nie stanowiła spójnego, określonego systemu wierzeń, któremu wierni musieli się podporządkować. Ponieważ nie powstało jeszcze kapłaństwo sposób i forma podejścia każdej jednostki do religijności wynikały z jego własnych potrzeb.

Należy podkreślić, że w tamtych czasach nie czczono konkretnych bóstw ( istot, które zaprowadziły swoje bezwzględne rządy ), ale Naturę i Jej siły. W zasadzie powinienem napisać, że chodziło o oddanie szacunku Matce Naturze.  Ze względu na fakt, że w prehistorii najważniejsza była kobieta, planeta widziana była jako Matka Ziemia. Dlaczego? Ponieważ kobieta postrzegana była jako dawczyni życia, „ta, z której powstaje życia”. Nasi przodkowie byli bardzo wprawnymi obserwatorami i zauważyli, że również Ziemia jest dawczynią życia. Tak jak po zapłodnieniu kobiety po jakimś czasie rodzi się dziecko, tak zasiewając ziarno w glebie wyrasta się nowe życie.

Obserwacja ta, tylko pozornie wydaje się być banalną. W starożytności nikt sobie podobnymi przemyśleniami nie zawracał głowy, a przecież starożytni byli świetnymi rolnikami! ( w tej materii również mamy ogromne zaległości w porównaniu z cywilizacjami wcześniejszymi ) Patriarchat kompletnie zdominował pojmowanie rzeczywistości i usunął w kąt wartości i znaczenie, jakie niosą w sobie kobiety. Według mnie był to jeden z kluczowych kroków, jakie zostały podjęte przez istoty, które przejęły władzę nad Ziemią.

Świat prehistoryczny wypełniony był symbolami związanymi z „płcią piękną”. Zauważmy, że różnorodne figurki, które wytwarzano wtedy przedstawiały w głównej mierze kobietę, a nie mężczyznę. W tamtych czasach szeroko rozpowszechniony był kult Bogini Matki. Jak napisała pani M. Gimbutas pracujące kiedyś Peabody Museum na Uniwersytecie Harvarda:

„Wszystkie najdawniejsze cywilizacje świata były matrystyczne. Czciły Boginię Matkę. Chinach, na Bliskim Wschodzie, w Europie, w Amerykach- możemy powiedzieć, że na samym początku była jedna, uniwersalna Bogini…”.

Dla sztuki związanej z Boginią Matką charakterystyczne było ukazywanie ciała kobiecego, zwłaszcza intymnych rejonów. Praktyka ta, nie świadczyła wcale o istnieniu prehistorycznej wersji pornografii, ale o wyjątkowym docenianiu roli kobiety w przyrodzie (na przykład pochwa symbolizowała nasienie, wzrost ). Kobieta traktowana była niczym świątynia. Ponieważ narodziny dziecka są czymś wspaniałym, „ta, która rodziła” była cudowną istotą.

Błędne jest nazywanie figurek Bogini Matki mianem Wenus. Wenus ( sumeryjska Inanna, akadyjska Isztar ) była boginią wojny i miłości ( ja nazywam ją boginią zazdrości 🙂 ) uwielbiającą uwodzić i skłócać ze sobą mężczyzn. Jej główne cechy to: mściwość, zazdrość   i gniew. Ponadto, prehistoryczne figurki cechowała prostota wykonania, tzn. nie miały zaznaczonych rysów twarzy, co nie pasuje do cech figurek Wenus. W ten sposób dochodzimy do wniosku, że figurki stanowiły symbol Bogini Matki, a dokładniej mówiąc cykle natury: narodziny, regenerację i śmierć ( wyróżniamy różne rodzaje figurek ).

pobrane                                                                                                         Wielka Bogini Matka z Çatalhöyük

459px-venus_of_willendorf_right                                                                                                Figurka Bogini Matki, błędnie nazywaną mianem Wenus

wenus_z_laussel                                                                                 Bogini Matka ( oficjalnie Wenus z Laussel ). Płaskorzeźba przedstawia Boginię trzymającą w prawej dłoni sierp. Jest symbol księżyca. Na półksiężycu widać 13 rowków symbolizujących 13 okresów miesiączkowych, jakie kobieta ma średnio w ciągu roku. Reprezentacja księżyca jest celowa, ponieważ cykle menstruacyjne i cykle miesiączkowe są ze sobą głęboko powiązane. Średnia długość cyklu miesiączkowego wynosi bowiem ok. 28 dni, natomiast cykl księżycowy ( od pełni pełni ) to 29, 5 dnia. Taka fachowa wiedza była znana już 20 000 lat temu!  

Ishtar                                                                                             Dla porównania płaskorzeźba Wenus ( Isztar ). Różnica między figurkami Bogini Matki i Wenus są uderzające, ale najwyraźniej nie dla naukowców…

Według mnie, nasi prehistoryczni przodkowie żyli w prymitywnych warunkach, ale prymitywnymi zdecydowanie nie byli. Moim zdaniem rozumieli oni i czuli znacznie więcej, niż człowiek XXI wieku.

Prosta z pozoru symbolika miała charakter bardzo głęboki i duchowy, ukazując ówczesnych ludzi jako wrażliwych i inteligentnych. Dawniej nie istniały święta- ponieważ każdy dzień był świętem. Dawniej nie  było potrzeby czczenia Boga, jako odrębnego bytu, ponieważ zdawano sobie sprawę, że Bóg stanowi Naturę i jest On obecny wokół nas i w nas samych.

Polub moją stronę na fb: https://www.facebook.com/ZatajonaPrawda/

Źródła:

artefacts-on-the-track.blog.pl/2015/08/20/interpretacja-ikonograficzna-przedstawien-wielkiej-bogini-matki-od-prehistorii-po-wczesne-czasy-historyczne/

Butler A., Knight Ch., „Kto zbudował Księżyc”, wyd. Amber, Warszawa 2007

Malkowski E., „Przed faraonami”, wyd. Amber, Warszawa 2006

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Historia ludzkości. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s