Atlantyda- kolejne dowody

Atlantic_bathymetry

Ponieważ nie od kilku miesięcy badam temat Atlantydy, postanowiłem opublikować zebrane przeze mnie informacje. Wskazują one, że na Atlantyku naprawdę istniała kiedyś wyspa, a nawet kontynent. 

Nowoczesna teoria ruchu płyt tektonicznych nie neguje istnienia Atlantydy w żaden sposób ( chociaż większość uczonych tak uważa ). Zadajmy sobie teraz ważne pytanie. Czy Północny Atlantyk, Europa i Afryka pasowały siebie pod względem kształtu w idealny sposób? Otóż nie. Dowody wskazuje, że pomiędzy kontynentem amerykańskim                     i europejskim istniał niegdyś „proto-atlantycki ocean”, jeszcze przed rozłączaniem się kontynentów. Podczas odwiertów przeprowadzanych przez Lamont- Doherty Geological Observatory okazało się, że osady pochodzące z wybrzeży Północnej Afryki i Północnej Ameryki różnią się wiekiem o jakieś 45 milionów lat- oznacza to, że oba kontynenty do siebie nie przylegały. Dr. Hayes zaproponował na podstawie badań istnienie „proto- Atlantyckiego Oceanu” o szerokości 650 kilometrów, rozciągającego się od Nowej Fundlandii, po Bermudy. W.M. Ewing- geofizyk amerykański- stwierdził, że przez ostatnie 60 milionów lat na Atlantyku byłoby wystarczająco dużo miejsca dla Atlantydy. Niektórzy biolodzy i zoolodzy postulowali istnienie lądu na Północnym. Atlantyku w epoce miocenu: 12-26 mln lat temu- teraz zakłada się okres 2-3 milinów lat, w Epoce Plejstocenu.

Po mimo różnych poglądów głoszonych przez geologów, istnieją wiarygodne dane pokazujące, że większość terenu wzdłuż Grzbietu Śródatlantyckiego złożony jest                   z materiału pochodzenia kontynentalnego.

W 1936 roku geofizyk Charles S. Piggot na podstawie swoich badań prowadzonych na Oceanie Atlantyckim stwierdził, że Grzbiet Śródatlantycki sięgał ponad poziom wód oceanicznych od 10 000 do 20 000 lat. Różne złoża osadowe obecne na każdej ze stron Grzbietu wykazały, że Grzbiet odseparował dwa prądy morskie poruszające się w przeciwnych kierunkach. Ciężkie złoża wulkanicznego popiołu na obu zboczach datowane były na 12 000 lat. W 1944 roku oceanograf Hans Pettersen napisał: „ Dwie najwyższe warstwy wulkaniczne zostały znalezione ponad najwyższymi glacjalnymi warstwami, co wskazuje, że wulkaniczna katastrofa lub katastrofy zdarzyły się w czasach polodowcowych. Dlatego też, nie można całkowicie wykluczyć, że Grzbiet Śródatlantycki, skąd pochodzą próbki, był ponad poziomem morza do 10 000 lat temu      i nie osunął się do swojej obecnej głębokości dopiero później”[1].     

W 1947 roku Pettersson dodał, po uzyskaniu wyników badań rdzeni z dna morskiego           w pobliżu Głębi Romanche: „Możemy założyć, że dno morskie w okolicy Głębi Romanche   w odległej przeszłości zostało wyniesione o co najmniej 1000 metrów. Następnie po upływie tysięcy lat nagle obniżyło się na dzisiejszą głębokość, zatapiając się na ponad 6000 metrów. Ta szczególna część Oceanu Atlantyckiego jest znana z częstych zaburzeń sejsmicznych i wulkanicznych”[2].   

W 1948 roku Dr. Ewing, jeden z oponentów Atlantydy, wyprawił się na Atlantyk w okolice Grzbietu Śródatlantyckiego, by pobrać liczne próbki tremolitu – azbestu. Ewing powiedział jednoznacznie, że „taki typ skał jest charakterystyczny dla kontynentów, a nie basenów oceanicznych”[3].   

Ważnym odkryciem były również tzw. „tarasy plażowe” dwa kilometry poniżej wód oceanicznych. Dowodziłoby to, że jeszcze nie tak dawno na Oceanie Atlantyckim występowały plaże, a także suchy ląd. Ewing, który nie akceptuje teorii o Atlantydzie napisał dla National Geographic w 1948 roku:

„Są to oczywiście radykalne spekulacje, żeby identyfikować te poziomy rozciągające się na obszarze większym niż dwa kilometry pod powierzchnią morza jako plaże. Teoria ta, wymaga oczywistego, ale prawie niewiarygodnego wniosku, że ziemia opadł na dwa kilometry lub morze podniosło się o taką wysokość”.

Według Ewinga wykryto długie, płaskie odcinki osiągające od 3 do 30 kilometrów szerokości i setki kilometrów długości. Obszary te, przypominające plaże zawsze pokryte były grubą warstwą osadów, co nigdy nie występuje w głębokich basenach oceanicznych, wskazując na długi okres osadzania. Ten sam uczony zauważył słusznie, że gruba pokrywa osadowa jest wynikiem działania fal przybrzeżnych i rzek. Następna ekspedycja w 1949 roku zebrała kolejne próbki z „tarasów”. Rdzenie zawierały dwie różne warstwy piasku plażowego. Starszy rdzeń oszacowany został na 225 000 – 325 000 lat, natomiast młodszy 20 000 – 100 000 lat. Ważnym faktem jest również to, że osady zostały znalezione „posortowane” przez fale przybrzeżne w znane geologom wzorce charakterystyczne dla linii brzegowych plaż. Ewing wywnioskował, że w odległej przeszłości ten piasek znaleziony głęboko pod powierzchnią oceanu musiał być położony na plaży lub w pobliżu morza. W kolejnej wyprawie, Ewing jeszcze bardziej pogłębił skałę kontynentalną ( sial ). Okazało się, że granit i skały osadowe występowały w bardzo dużych ilościach i musiały być częścią kontynentu. Geolog Richard Cifelli sporządzając raport na temat atlantyckich ekspedycji naukowych nie wspomniał nawet słowem o odkryciach Ewing’a! Nie był wcale wyjątek.

Wyprawa szwedzka prowadzona w latach 1947 – 1948 przyniosła próbki piasku z Głębiny Romanche rozciągającej się wzdłuż Grzbietu Środkowoatlantyckiego, o których nie wspomniał dr. Otto Mellis dziesięć lat później w swojej pracy “Zur Sedimentation in Der Romanche-Tiefe (Ein Beitrag zur Erklarung der Enstellung des Tiefseesandes in Atlantischen Ozean”)-  “Sedymentacja w Głębinie Romanche ( Przyczynek do wyjaśnienia głębinowego położenia piasku na Oceanie Atlantyckim” ) . Inni specjaliści z dziedziny geologii także przyznali, że Środkowy Atlantyk ( Wyspy Azorskie ) składa się ze skał kontynentalnych. Niektórzy naukowcy mówią, że w tamtych okolicach Oceanu Atlantyckiego kontynent mógł być wystarczająco dużo , by utworzyć ląd o powierzchni Hiszpanii ( ponad 500 000 km2).

 

Źródła:

Cifelli, Richard, „Age relationships of Mid-Atlantic Ridge sediments,” Special Paper No. 124, Geological Society of America, 1970.                                                                                 Ewing, Maurice, „Exploring the Mid-Atlantic Ridge,” The National Geographic Magazine, Vol. xciv, No. 3, September 1948.
Ewing, Maurice, „New Discoveries on the Mid-Atlantic Ridge,” The National Geographic Magazine, Vol. xcvi, No. 5, November 1949.
Ewing, W.M.; Dorman, H.J.; Ericson, J.N. & Heezen, B.C., „Exploration of the northwest Atlantic mid-ocean canyon,” Bulletin No. 64 of the Geological Society of America, 1953.    Pettersson, Hans, Atlantis och Atlanten, Albert Bonniers förlag, Stockholm, 1944.
Pettersson, Hans, „A Swedish deep-sea expedition,” Communication by Sir John Edgell, F.R.S., received 18 February 1946.
Pettersson, Hans, „A Swedish deep-sea expedition,” Proceedings of the Royal Society of London (Series B), Biological Sciences, Vol. 134, No. 876, 2 Jul 1947.
Pettersson, Hans, „Exploring the Ocean Floor,” Scientific American magazine, August 1950.
Piggot, Charles S., „Core samples of the ocean bottom,” Carnegie Institution of Washington News Service Bulletin Staff Edition, 4 (no. 9), 6 December 1936.
Piggot, Charles S., „Core samples of the ocean bottom,” Smithsonian Report for 1936, No. 944, Smithsonian Institution, Washington DC, pp. 207-16, 1937.

[1] Pettersson Hans, Atlantis och Atlanten, Albert Bonniers förlag, Stockholm, 1944.

[2] Pettersson, Hans, „A Swedish deep-sea expedition,” Proceedings of the Royal Society of London (Biological Sciences, Vol. 134, No. 876, 2 Jul 1947.

[3] Ewing, Maurice, „Exploring the Mid-Atlantic Ridge,” The National Geographic Magazine, Vol. xciv, No. 3, September 1948.

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Zaginione lądy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s