Tyrania Babilonii

 

babylonian-empire-606-536-bc

Historycy i różnej maści badacze zachwycają się „twierdzą Babilon”, ze względu na wspaniałe budownictwo, architekturę i sztukę, które zostały jeszcze bardziej udoskonalone . Doceniają królów za wprowadzenie sprawiedliwego prawa, które ich zdaniem chroniło ubogich oraz karało złoczyńców i złodziei. Tymczasem w Biblii, czytamy następujące słowa, odnoszące się bezpośrednio do miasta Babilon:

„…Upadł, upadł Babilon, wielka stolica. I stała się siedliskiem demonów          i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt, bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody, i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu,        a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu.”

Prawda na temat babilońskich panów jest w rzeczywistości zupełnie odmienna, zdecydowanie bardziej mroczna i stawia władców w negatywnym świetle. Podobnie jak za rządów królów sumeryjskich, wszystkie działania administracyjne zmierzały do jak największej centralizacji władzy oraz stworzeniu środka płatniczego, opierającego się wyłącznie na długu. Podstawowym zadaniem elity było odebranie praw i swobody obywatelom, którzy nie należeli do ściśle okrojonej grupy wybrańców.  Jak pamiętamy, w miastach – państwach Sumerów oprócz pieczęci cylindrycznych, najwyższą formą kontroli stały się pieniądze w postaci czeków sporządzanych glinianych tabliczkach, a w czasach III dynastii z Ur wprowadzono sztaby srebra. W państwie babilońskim kontrola mieszkańców posunięta została znacznie dalej. Ponieważ obszar, na którym założono państwo był niezwykle ubogi w surowce naturalne, połowa rzemieślników uzależniona była od składników i materiałów importowanych z innych krajów. Wśród zawodów skazanych na pozyskiwanie zasobów pochodzących niejednokrotnie z dalekich miejsc wyróżniamy na przykład: kowala, cieśle, kołodzieja, kamieniarza oraz rzeźbiarza. Tylko część rzemieślników mogła produkować również na eksport, byli to: piekarze, kucharze, masarze, piwowarzy, garncarze, garbarze, szewcy, farbiarze, tkacze oraz krawcy.

d53e8662-a5ad-4fe4-adb7-1b64b8d7aee4 Wieża Babel, obraz Peter Breugel

Handel w Babilonii spoczywał w rękach króla oraz dużych babilońskich hurtowników. Jak dowiodły badania, prowadzono ożywione kontakty handlowe z Asyrią oraz miastami fenickimi takimi jak Byblos i Kreta. Kiedy jednak dochodziło do wymiany handlowej pomiędzy kupcami z dalekich, obcych kultur i narodowości, pojawiały się problemy związane z zawieraniem transakcji. Pieniądze w ówczesnym okresie nie stanowiły bowiem ogólnie akceptowanego, globalnego systemu walutowego. Dlatego właśnie władcy babilońscy dążyli do utworzenia obowiązującego i rozpowszechnionego na całej kuli ziemskiej jednakowego środka płatniczego. Królem, który zrewolucjonizował system płatniczy był słynny Hammurabi. Potomek Sin-muballita wprowadził w obieg złoto i srebro- wzorując się na królu z III Dynastii z Ur- w postaci sztabek. Do tej pory używane tylko głównie do celów dekoracyjnych surowiec, miał stać się wyznacznikiem wartości wszelkich wytwarzanych i pozyskiwanych produktów. W niedługim czasie drogocenne kruszce wyparły obowiązujące dotychczas czeki i stały się wiodącymi, powszechnie znanymi środkami płatniczymi. Zauważmy więc, że pieniądze w jakiejkolwiek formie stanowią zaledwie wartość umowną i teoretyczną. Powodem, który skłonił Hammurabiego do wyboru złota i srebra jako waluty, były nie tylko walory estetyczne, ale przede wszystkim fakt, iż metali tych nie można sfałszować (podrobić).

A więc, handlarze oraz rzemieślnicy z łatwością pozwolili się oszukać, wierząc w uniwersalną funkcję złota i srebra ( za środek płatniczy uważano też zboże). Kupcy babilońscy docierali do Egiptu, nad Morze Egejskie, Indii, środkowej Azji. Eksportowano zboże, olej sezamowy, suszone daktyle, wełnę, tkaniny, szaty, ceramikę i ozdoby. Sprowadzano drzewo cedrowe z Libanu, budulec kamienny z północy i południa, srebro z Taurus, złoto z Egiptu, Elamu i Omanu, a żelazo z Anatolii.  Wszystkie miary, jakie dotąd stworzono, zostały drastycznie zmienione, a panująca względna równowaga bezpowrotnie zachwiana. Oczywiście w czasach władców sumeryjskich, którzy powołali do życia niepotrzebne wcześniej pieniądze w formie kwitów, dopuszczali się aktów korupcyjnych oraz zniewalali ludność, odbierając jej prawa do swobodnej egzystencji, również trudno było mówić o sprawiedliwości i stabilności jakiejkolwiek dziedziny życia. Twierdzę wręcz, że system wdrażany przez babilońskich arystokratów został zapoczątkowany w Sumerze i nie jest to żaden przypadek lub zbieg okoliczności, lecz skrupulatnie zaprojektowany „boski” plan. Spójrzmy chociażby na uprzywilejowane elity, które rozpoczęły swoje rządy oparte na terrorze właśnie w miastach – państwach sumeryjskich i kontynuowały je dalej, tym razem w innym miejscu oraz przy użyciu coraz bardziej scentralizowanych metod sprawowania rządów. Jednakże nie da się ukryć, iż poziom korupcji i zadłużenia społeczeństwa babilońskiego zdecydowanie wzrósł. Podczas panowania Hammurabiego zauważamy niespotykany dotąd rozwój handlu oraz biurokracji. Mali, lokalni rzemieślnicy w coraz większym stopniu stawali się niewolnikami swego pana oraz zamożnych właścicieli, tracąc swoje podstawowe prawa obywatelskie. Wzrost specjalizacji zawodowych spowodował, iż drobne gospodarstwa przestały być samowystarczalne.

W czasach świetności państwa Babilonii, powszechnym zjawiskiem stało się zawłaszczanie przez ośrodki  królewskie ogromnej ilości ziem rolnych leżących w okolicach miasta,  zdobytych w wyniku podbojów. Ponieważ z przyczyn czysto egzystencjalnych, rolnicy zmuszeni byli do zapożyczania na kredyt określonej powierzchni gruntów uprawnych, nasion ( rzemieślnicy surowca, a kupcy towarów), zapoczątkowane zostało lichwiarstwo. Biorąc pożyczkę, wieśniacy mieli obowiązek do spłaty wysokich procentów, wynoszących od 20 do 30%. Wierzycielami byli najczęściej bogacze lub świątynie, skupiające w swym posiadaniu potężne bogactwa. Zdarzało się, iż niewypłacalni dłużnicy tracili swoje domy,      a nawet rodziny staczając się do roli niewolników. Na dodatek, wielcy handlowcy byli szczególnie chronieni przez pracodawców. Według tamtejszego prawa, zaciągający kredyt u bogatego kupca, obowiązany był do spłaty określonej sumy w podwójnej wysokości, nawet jeżeli nie osiągnął zysku (wyjątek od reguły stanowił okres wojenny). W ten właśnie sposób rozpoczęła się pauperyzacja chłopów. W związku z niewypłacalnością, prości rolnicy i drobni kupcy, skazywani byli na niewolę za długi.

Za poddanych ustalano odpowiednią, niewysoką kwotę. Dopuszczało się sprzedawanie, wymienianie, przekazywanie w spadku oraz darowanie pozbawionych i traktowanych niczym przedmioty ludzi. Szereg artykułów Hammurabiego miały na celu jedną rzecz,          a  mianowicie chodziło o obronę interesów właścicieli niewolników. Bieda materialna oraz opresje dłużnicze zwiększały liczbę  „habiru” ( ludzi nie posiadających praw). Oprócz tego, pogłębiała się widoczna gołym okiem potężna różnica pomiędzy tymi, żyjącymi w dostatku  i ludźmi będącymi na skraju ubóstwa. Hammurabi oraz jego następcy wprowadzili             w prawdzie tzw. kasacje długów, jednak takie rozwiązanie nie przyniosło polepszenia sytuacji wśród ubogich. Ludność państwa babilońskiego całkowicie podporządkowana została królowi pełniącemu władzę z „woli bożej” oraz najbogatszej warstwie społeczeństwa. Jedna z inskrypcji, poświęcona Hammurabiemu głosi: „Bogowie Anu i Enlil powołali mnie, Hammurabiego, sławnego, pobożnego żołnierza… Ja, Hammurabi, pasterz, wybrany przez boga Enlila… królewska latorośl, stworzona przez boga Sina… boski król królów… Marduk powołał mnie, bym rządził ludem…”.

Korporacje, wokół których obracała się polityka państwa, prowadziły działania handlowe na masową skalę, minimalizując do maksimum wysiłek pojedynczych, biednych jednostek. Liczył się tylko jak największy zysk!  Wszechwładni królowie oraz elita bogaczy przejęła niespotykaną do tej pory kontrolę nad ogółem społeczeństwa. Sytuację babilońskich przedsiębiorstw stale monitorował król, dysponujący kluczowym i ostatecznym zdaniem. Rosnące zadłużenia wśród niższych warstw społecznych, powodowały powstawanie absurdalnych okoliczności, takich jak oddawanie pod zastaw członków rodziny!  Na podstawie kodeksu Hammurabiego, mąż był panem, a za razem właścicielem swojej żony, którą pozyskiwał jako niewolnicę, płacąc okup jej ojcu. Kiedy mąż dopuścił się zdrady, wówczas kobieta miała prawo do odbioru swojego posagu i powrotu do ojca. Jednak             w przypadku, gdy to żona naruszyła wierność małżeńską, wtedy na mocy prawnej, kobietę można było zwyczajnie utopić. Ponadto wielokrotnie w tekstach babilońskich napotykamy na fragmenty wskazujące na sprzedaż dzieci do niewoli ( dzieci uważane były bowiem, za własność ojca). Rody arystokratyczne, sprawowały bezlitosną oraz bezwzględną dyktaturę, realizując przy okazji swoje wygórowane ambicje oraz plany.

Poniżenie i doprowadzenie do skrajnej biedy ogółu babilońskiej ludności, wymuszając na niej nie podlegające sprzeciwom wizje, stanowiło rzecz jasna część dokładnie ułożonego planu. Głównym priorytetem było podzielenie ludności w możliwie jak największym stopniu. Założenie, iż każdy król panujący nad swym ludem, pragnie by jego poddani nie doznawali nędzy i żyli w szczęściu jest jak najbardziej chybione i nieprawdziwe. Zadaniem panów była centralizacja i dążenia do skupienia rządów w rękach kilku osób. Tak więc, bieda, podziały społeczne na biednych i bogatych, wartościowych i bezużytecznych oraz krwawe wojny służyły przede wszystkim zamknięciu ludzi w ciasnych skorupkach, czyli ograniczeniach, poczuciu braku wewnętrznej mocy oraz uczucia bezradności. Dzisiaj mamy do czynienia  z identyczną sytuacją!

devil_throne_by_chevsy-d57utfr W Babilonii najwyższym bogiem był Marduk- rogaty smok. To m.in. z jego woli  na Ziemi zapoczątkowane zostały tyraniczne rządy demonicznych istot, których kult praktykowano w przeszłości oraz dzisiaj. Niewolnictwo ( w tym finansowe ), uciskanie biednych i słabszych przez możnowładców tego świata, wojny, itd. to sprawka  diabelnych istot z otchłani.

 

 

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Mezopotamia. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Tyrania Babilonii

  1. plechol pisze:

    Mapa jest niestety bardzo niedokładna. Granice Babilonii i to państwa neobabilońskiego, nie sięgały tak daleko na północ i południe. Nigdy nie zdobyto Egiptu, a na pólnocy znajodwało się imperium Medów. Proroctwo biblijne Izajasza, odnoszące się do klęski Babilonu w starciu z Persami w 539 p.n.e. kompletnie zawiodło. Miasto pozostało nietknięte, Cyrus wynagrodził mieszkańców za lojalność, zachowali oni swoje przywileje i świetnie prosperowali przez cały okres trwania imperium perskiego. Jeszcze Aleksander nie krył zachwytu wkraczając do miasta i umieścił w nim swoją stolicę, mimo, że zdaniem Biblii, nie ;powinno już ono istnieć.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s