Prawdziwe pochodzenie starożytnych Egipcjan

blue_lotos11

Tradycjonalna egiptologia wyznaje, że kultura starożytnego Egiptu rozwinęła się od początku do końca na terenie tego właśnie kraju. Egiptolodzy wskazują też, że ludzie tworzący cywilizację w kraju nad Nilem byli rasy białej. W tym artykule dowiemy się jednak, że założenia te są błędne.

Czarni „Egipcjanie”     

Według badań Roberta Bauvala oraz astrofizyka Thomasa Brophy, opublikowanych w książce „Czarne Źródło”, twórcy cywilizacji starożytnego Egiptu byli murzynami, co potwierdzają teksty antyczne ( wypowiedzi starożytnych Greków i Rzymian m.in. Herodota, Arystotelesa, Ajschylosa, Apollodorusa, Luciana), a czego nie za wszelką cenę nie chcą uznać egiptolodzy podążający oficjalną wersją historyczną. Egipcjanie uważali siebie za Rmt-en-Km-t, co według egiptologów tłumaczone jest jako „Ludzie z Czarnego Lądu”.  Taka, a nie inna interpretacja podyktowana jest poglądem, że Egipcjanie nie odnosili tej nazwy bezpośrednie do siebie, lecz do zabarwienia aluwialnej gleby nad rzeką Nil. Wersja ta nie pasuje jednak do tekstów źródłowych opisujących ludność egipską jako murzynów. Zdecydowanie lepszą interpretacją Rmt-en-Km-t, jest „Kraj Czarnych Ludzi”.  Nazwa ta wskazuje, iż rdzenna ludność egipska pochodziła z Afryki, z czym zgodził się senegalski antropolog i fizyk Cheik Anta Diop.

Afrykański naukowiec przeprowadził badania na mumiach, polegające na pomiarze melaniny ( odpowiada za zabarwienie skóry, jest nierozpuszczalna, zdolna przetrwać tysiące lat w skamielinach) poprzez laboratoryjną analizę mikroskopijną. Egiptolodzy stwierdzili, że próby Diopa są bezsensowne, ponieważ skóra mumii jest zanieczyszczona przez substancje balsamujące ciało. Według Senegalczyka melanocyty wytwarzające melaninę, które wnikają głębiej w skórę, nie podlegają niszczeniu,  w przeciwieństwie do melanocytów obecnych na zewnętrznym naskórku. Próbki pozyskane z przeciętnej mumii z jednego z muzeów wykazały niezwykle wysoki poziom melaniny, co dowodzi faktu, że starożytni Egipcjanie byli murzynami. Również metoda, potocznie zwaną Regułą Lepsiusa,  polegająca ona na analizie naukowej kości mumii ( bez czaszek ) wykazała identyczne negroidalne pochodzenie starożytnych Egipcjan. Badania wykazały, że proporcje ciała Egipcjanina były charakterystyczne dla rasy negroidalnej ( m.in. krótkie ramiona ).

Gwiazdy

Ponadto, autorzy wspomnianej wyżej książki odkryli, że wiedza na temat gwiazd praktykowana przez twórców cywilizacji egipskiej była identyczna, do tej stosowanej przez mieszkańców Nabta Playa na Zachodniej Saharze. Niegdyś, gdy Sahara była „zieloną krainą” i tętniła życiem Nabta Playa stanowiło jezioro. Na jego krawędzi znajduje się natomiast Centrum Ceremonialne ludu pasterzy sprzed 6000 lat. Obszar ten skupia wiele tysięcy punktów osadniczych powstałych od około 10 000 lat p.n.e. do około 3500 lat p.n.e. Do odkryć w Nabta Playa doszli przedstawiciele WEP ( Wspólna Ekspedycja     Prehistoryczna ), a za głównego odkrywcę tego miejsca uchodzi Fred Wendorf. Megality, które zostały zbadane metodą radiowęglową określiły ich wiek na 7 000 p.n.e. ( najmłodsze osiągnęły wiek 5400 lat ). Naukowcy odkryli też w jednym z kurhanów szkielet młodej krowy, datowany na 7 500 lat. Mamy zatem wskazówkę, że kult krowy w religii egipskiej pod postacią bogini Hathor i Nut przedostał się do tej kultury od plemion afrykańskich. Co więcej, oprócz grzebania bydła w kurhanach, prehistoryczna ludność zakopała w ziemi rzeźbę wykonaną z kamienia, przedstawiającą krowę. Megalit znaleziono pod największą złożoną strukturą A ( ZSA ), cztery metry pod ziemią. Znalezisko to wstrząsnęło światem naukowym i możemy powiedzieć zdecydowanie, że akademicka teoria związana z rozwojem cywilizacji egipskiej jest co najmniej błędna.

Nabta Playa było również miejscem, gdzie dokonywano obserwacji słońca i gwiazd. Badania prowadzone w tamtym rejonie wykazały występowanie tzw. „Kolistego Kalendarza” oraz głazów ustawionych w konkretnej relacji względem gwiazd na niebie.

Calendar_aswan                                         Kalendarz Kolisty obecnie znajduje się w muzeum w Asuanie

Kalendarz ustawiony na wskazywanie letniego przesilenia słonecznego tworzony jest przez ustawione w kształcie okręgu kamieni oraz trzech głazów wewnątrz tej struktury. Jak wykazały badania archeoastronomiczne, trzy wewnętrzne kamienie wskazują na trzy gwiazdy z Pasa Oriona. Najlepszym okresem dopasowania kamieni i układu gwiazd tworzących głową i ramiona Oriona jest rok 4940 p.n.e. oraz 16 500 p.n.e.! ( zależności występują też na przestrzeni lat 6400-4800 p.n.e. oraz sam rok 4800 p.n.e.). Kolisty Kalendarz pełnił funkcję urządzenia demonstrującego precesję gwiazd i upamiętnia przede wszystkim dwie daty w precesyjnym cyklu konstelacji Oriona. Wynika z tego, że ludzie żyjący w dawnych czasach nie byli wcale prymitywni, ponieważ potrafili przewidzieć precesję gwiazd na przestrzeni tysięcy lat.

Ustawienie Kolistego Kalendarza na przesilenie letnie, do historii nie przejdzie, natomiast znajomość w tak doskonałym stopniu zjawiska precesji [1] przez prehistoryczne ludy jest czymś naprawdę wielkim i godnym uwagi. Zwłaszcza, jeżeli przyjmiemy, iż nasi przodkowie  nie dysponowała wystarczającą wiedzą i środkami technicznymi, aby dokonać podobnej sztuki. Co więcej, rzędy megalitów wskazywały na poszczególne gwiazdy. Określone linie megalitów wskazywały  w różnych okresach prehistorii na: Syriusza, Wegę, gwiazdy Oriona, Alkaid, Dubhe ( obie z Konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy ). Ustawienie gwiazd sięga roku 6270 ( dotyczy równocześnie Wegi, Ramion Oriona i Pasa Oriona ). Megality rozlokowane zostały w ten sposób, by poszczególne linie głazów tworzyły kąt prosty. W ten sposób mogły one wskazywać jednocześnie na dwie gwiazdy w tym samym czasie ( np. linia megalitów A1 wskazuje na Alkaid i wschód Syriusza z roku 6100 p.n.e. ). Kiedy przeniesiemy się w czasie do powstania i wykształcenia się kultury starożytnych Egipcjan dochodzimy bez trudu do wniosku, że wierzenia religijne oraz skłonności do obserwacji określonych ciał niebieskich zostały „przyniesione” przez twórców kompleksu megalitycznego z Nabta Playa ( chodzi głównie o Syriusza i Oriona ). A zatem, ludy o czarnej skórze pochodzące z niegościnnej obecnie Sahary przyczyniły się do powstania Starego Państwa.

Osobiście twierdzę, że odkrycie wpływu  ludności czarnoskórej  na losy Egiptu są tylko częścią prawdy o pochodzeniu tej kultury. Nie zapominajmy, że jakieś 9 500 – 11 000 lat p.n.e. doszło do globalnego kataklizmu, w wyniku którego nastąpił kres cywilizacji Atlantydy ( Egipt był jej kolonią ) oraz Mu/Lemurii. Ludność zamieszkująca te państwa, zmuszona była do wędrówki w poszukiwaniu nowego domu i wygląda na to, że pewna jej część osiedliła się z biegiem czasu na terenie Egiptu. Ważną rolę w dziejach tego kraju odegrały też plemiona z okolic Kaukazu.

 

nubianpriest                                           Egipcjanie byli murzynami i nie mają nic wspólnego z dzisiejszymi mieszkańcami Egiptu

images

[1] Zjawisko precesji jest pozornym ruchem gwiazd na niebie. Pojedynczy cykl trwa ok. 26 000 lat ( rok platoński).

Źródła:

Bauval R., Brophy T., „Czarne Źródło, wyd. Czas nowej Ery, 2011

Kwiatkowski Bogusław, „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002

Praca zbiorowa, „Historia starożytna”, WSP, Warszawa 1974

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Starożytny Egipt. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s