Teotihuacán- miasto stworzone przez „kosmitów”?

teotihuacan-skyview

Kultury starożytnych ludów zamieszkujących dawniej naszą planetę od zawsze stanowią tajemnicę- w większym lub mniejszym stopniu. Jedną z największych zagadek świata stanowi miasto Teotihuacan. Bardzo prawdopodobnym jest, iż przy wznoszeniu tego ośrodka miejskiego ingerowali przybysze z kosmosu.

 Historia miasta w skrócie

Teotihuacan, jak już wspomniałem we wstępie, jest antycznym miastem ( obecnie stanowiskiem archeologicznym ) zlokalizowanym 40 kilometrów na północny wschód od stolicy Meksyku ( położone między Meksykiem, a Pueblą ) i uznane jest za jedno z największych pradawnych miast na półkuli zachodniej. Teotihuacan leżące 2300-2400 m.n.p.m. stanowiło niegdyś stolicę małego państwa, które uzależnione było od Tenochtitlan- stolicy Azteków. Aztekowie według legendy pochodzili z Aztlan ( „Wyspa Żurawi”, „Biała Wyspa” ). Lud ten wraz z sześcioma innymi plemionami- nahua – opuścili pierwotne jaskinie, osiedlając się na wyspie Aztlan ( zdaniem atlantologów mogła to być legendarna Atlantyda ), by następnie udać się do nowej siedziby na jeziorze Texcoco, gdzie założyli Tenochtitlan.

W okresie kilkuset lat: 100 r.p.n.e.- 750 r.p.n.e., omawiany przeze mnie ośrodek miejski- Teotihuacan- zajmował teren około 20 km2 , natomiast liczbę jego mieszkańców szacuje się na 100-200 tysięcy osób. Według naukowców miasto to, na przestrzeni lat 300-750 n.e. wywierało znaczący wpływ na całą Amerykę Centralną. Oczywiście na temat Teotihuacan można pisać wiele, jednak moim celem jest ukazanie niezwykłości miasta, jak i ogromnej wiedzy ludności, która stworzyła ten kompleks,  a której pochodzeniu nie wiemy dosłownie nic.  Co ciekawe, w bardzo popularnym na obszarze Ameryki Środkowej języku nahuatl nazwę „Teotihuacan” tłumaczy się jako:  „miejsce, w którym ludzie stają się bogami”.  Oficjalnie przyjmuje się, że upadek miasta związany był z pożarem, a także buntem skierowanym w stronę rządzących w ówczesnym czasie elit. Dlatego właśnie w końcowym okresie ( 750 r. n.e. ) ten kompleks miejski stał się zupełnie opustoszały. Dodać należy, że Teotihuacan w 1987 roku zostało wpisane na Listę Dziedzictwa Kulturowego- UNESCO.

Tajemnice Teotihuacan

Miasto Teotihuacan zostało wzniesione na planie w kształcie szachownicy. Z geograficznego punktu widzenia położenie tego kompleksu przypada na siatkę przesuniętą o 15˚30’ na wschód względem północy astronomicznej. W mieście tym, nieznani dotąd budowniczowie wykonali świątynie, pałace, place zgromadzeń, obszar rezydencjalny,       a także szlaki komunikacyjne. Na głównych osiach siatki rozplanowano trzy arterie: licząca pięć kilometrów ulica Umarłych, zaczynająca się od piramidy Księżyca i ciągnąca się na południe, a także aleje- Zachodnia i Wschodnia podążające na zachód i wschód.  Aleje te, przecinały ulicę Umarłych na wysokości Cytadeli oraz Wielkiego Zespołu. Ciekawostkę jest, że niektóre z zabudowań powstały kilka wieków wcześniej w porównaniu do budynków zbudowanych po 300 roku n.e. Są to między innymi: piramida Słońca, Księżyca i ulica Umarłych. Fakt ten dowodzi, że anonimowa ludność, która osiedliła się w Teotihuacan dysponowała zakrojoną wiedzą dotyczącą budownictwa, obróbki skał, astronomii, geometrii, matematyki, fizyki i wielu innych dziedzin nauki znacznie wcześniej w przeszłości. Naukowcy potwierdzają, że w Teotihuacan rzemiosło było wyjątkowo zaawansowane. Znaleziono bowiem 842 warsztaty z okresu klasycznego zajmujące się wytwarzaniem statuetek ( 126 placówek ), ceramiki ( 213 placówki), obróbką kamienia         ( 105 placówek ), a także uwaga… 398 warsztatów trudniących się kształtowaniem obsydianu. Materiał ten jest skałą wylewną złożoną ze szkliwa wulkanicznego, a jego twardość oceniana jest na „6” w skali Mohsa ( 1-10 ). Niespodzianką jest również fakt, że ludzie z Teotihuacan potrafili budować monumentalne budowle, a także dokonywać obróbki twardych skał nie posługując się przy tych działaniach metalowymi narzędziami!

Teotihuacan postrzegane jest w kategoriach miejsca sakralnego, z którego zrodził się świat, a światłość oddzieliła się od ciemności i powstały Słońce i Księżyc. Tamtejsze mity opowiadają historię, o olbrzymach, które zbudowały kompleks miejski. Dla laika, podobne przesłanie może wydać się „bajkowe”, jednak zagłębiając się w temat sytuacja zaczyna wyglądać diametralnie odmiennie. Nie od dziś wiadomo bowiem o ogromnych szkieletach znajdowanych także na terenie Ameryk ( jeden z nich prezentuje Klaus Dona na jednym  z wideo podczas rozmowy z twórcami „Project Camelot” ) . Bardzo prawdopodobnym jest, że właściciele tych szkieletów mieli swój udział w tworzeniu cywilizacji w Teotihuacan.

Wiedza i technologie budowniczych

Przejdźmy teraz do bliższego omówienia spuścizny materialnej pozostawionej przez wielkich architektów z przeszłości. Najbardziej leciwymi konstrukcjami są Piramida Księżyca i Słońca ( pod którymi znajdują się komory i tunele odkryte podczas badań w latach 1971-1998 ) charakteryzujące się budową schodkową i budowane były poprzez ustawianie na sobie kolejnych tarasów ( pięter ). Budowle składają się z wysuszonych cegieł i ziemi oraz kamiennych płyt ( ozdobione sylwetkami bogów ) zwieńczających cały budynek. Na samym wierzchołku piramid znajdują się pozostałości po świątyniach. Wymiary piramidy Słońca określano jako „największe jednostkowe przedsięwzięcie konstrukcyjne w prekolumbijskim Nowym Świecie”  wynoszą 200x200x70 metrów, natomiast jej objętość równa się 1 mln m3.

                  Teotihuacan piramida1                Piramida Słońca                                                                                            

Teotihuacan, a jakże by inaczej, nie zostało zbudowane w sposób przypadkowy, lecz stanowi ono mapę nieba. Kiedy szukałem informacji do napisania tego artykułu, w żadnej  książce naukowej głównego nurtu nie znalazłem fragmentu tekstu, traktującego o zastosowaniu archeoastronomii przez budowniczych starożytnego miasta. Wskazuje to na wciąż zamknięte umysły uczonych na wiedzę, zdolności oraz technologie stosowane przez starożytnych- kimkolwiek oni byli.

Peter Tompkins- badacz rodem ze Stanów Zjednoczonych-  udowodnił naukowemu światu, że mieszkańcy  z Teotihuacan opracowali i wykorzystywali w praktyce jednostkę miary zwanej „hunab”, liczącą 1,059 metra. Tak więc, cokolwiek mierzono, uzyskiwano wielokrotność „hunab”. Dla przykładu stosunek piramid względem siebie wynosi  1:2:3, natomiast w stopnie w Piramidzie Słońca wznoszą się w górę o wielokrotność 3 hunab. Bok rzutu poziomego świątynia boga Quetzalcoatla  ( pierzasty bóg, według Indian przybywał z nimi 52 lata, postrzegany jako stwórca człowieka, pochodzący                                z Wenus ) stanowi jedną stutysięczną promienia bieguna ziemskiego, natomiast Cytadela zawiera zakodowaną liczbę pi, wartość prędkości światła– 299 792 458 m/s- a także trójki pitagorejskie  ( spełniają równanie: a2+b2=c2 ). Zaznaczyć należy, że budowle rozmieszczono wzdłuż arterii pochylonej w kierunku północnym pod kątem 30˚, szerokiej  na  40 metrów i długiej na 3 kilometry zmierzającej w kierunku nieba ( takie doświadczenie ma osoba stojąca na południowym końcu tego szlaku komunikacyjnego ).       H. Harlestone Jr. odkrył, iż umiejscowienie świątyń ( piramid ) i Cytadeli odpowiada średnim dystansom, które dzielą planety Układu Słonecznego od Słońca. Według oblicz eń Ziemia oddalona jest od życiodajnej gwiazdy o 96 hunab, Merkury o 36, Wenus 72,  a Mars 144. Tymczasem odległość między strumieniem San Juan do osi Cytadeli z I w. n.e. wynosi 288 hunab. 520 hunab dalej znajdują się ruiny nieznanej budowli. Stosując odpowiednia skalę dystans ten równa się dystansowi między Słońcem, a Jowiszem. 1845 hunab dalej oś piramidy Księżyca wyraża odcinek pomiędzy Słońcem i Uranem. Potwierdzono także, że pozostałe konstrukcje położone wzdłuż zbocza Cetro Gordo odpowiadają odcinkom Słońce-Neptun ( 2880 hunab ) oraz Słońce-Pluton        ( 3780 hunab ). Domyślam się, że widok tak rozmieszczonych budowli musi budzić niecodzienne odczucia, jeżeli oczywiście dana osoba posiada należytą wiedzę. Wszystkie budynki starożytnego miasta Teotihuacan oraz ulica Umarłych odchylone są o 17˚ w kierunku wschodnim, podobnie jak centra sakralne ludów w Mezoameryce ( członkowie cywilizacji przedkolumbijskich na terenie centralnej Ameryki ). Kolejną ciekawostką jest wyłożenie pomieszczenia niedaleko Cytadeli płytami miki – materiałem odpornym na temperatury sięgające setek stopni Celsjusza, stosowany w szeroko pojętej elektrotechnice jako np. izolator. Co więcej,  ściany lokum pokryte zostało odmianą miki, której próżno szukać w całej Ameryce Centralnej.

    Podsumowując, Teotihuacan stanowi nie lada wyzwanie dla badaczy tajemniczych, starożytnych cywilizacji. Jak do tej pory nie urodził się żaden człowiek, który rozwiązał zagadki tego miejsca. Osobiście twierdzę ( wcale nie trzeba mi wierzyć ), że pewna gadoidalna rasa istot pozaziemskich miała swój interes, aby umożliwić powstanie kompleksów piramid i świątyń. W starożytności popularne było składanie krwawych ofiar bogom m.in. z ludzi. Twierdzę, że rytuał ten miał na celu dostarczania pozaziemskim bytom energii, zwłaszcza jeżeli pochodziły one z odmiennych wymiarów rzeczywistości ( można je porównać do Predatora ) J. Po za tym pamiętajmy, iż piramidy są antycznymi energetyzatorami ( w żadnym wypadku nie odgrywały roli grobowców )gromadzącymi energie Ziemi i Kosmosu i zapewne pozwalały na regenerację sil życiowych i  lepsze dostrojenie kosmitom do naszych pięcio zmysłowych realiów.

Wiedza naszych przodków wskazuje na bardzo realną ingerencję istot pozaziemskich, no chyba że prymitywne ludy nauczyły się obróbki skał z pomocą naostrzonych wykałaczek do zębów, budowle wznoszono turlając kamyczki z góry na dół,  a orientację względem ciał niebieskich ustalano  na „oko”- chybił, albo trafił J . Wiadomo, że w czasach budowy Teotihucuan nie znano odległych od Ziemi planet takich jak: Uran, Neptun, Pluton. Starożytni zdawali sobie również sprawę z kształtu ziemi i jej położenia w przestrzeni kosmicznej. Powszechnie przyjęło się, ze do obserwacji gwiazd korzystano z tzw. strzelnic,   a pozycję Słońca określano z wysokości piramid. Tymczasem dowiedziono, że urządzenia zwane strzelnicami powstały po zakończeniu prac budowlanych w Teotihuacan. Ponadto, jakim cudem mieszkańcy tego miasta mieli wykorzystywać piramidy w celach obserwacji ciał niebieskich, jeżeli konstrukcji tych jeszcze nie wzniesiono…? Zagadka kompleksu miejskiego nieopodal Meksyku ( miasta ) wciąż stanowi nierozwiązywalną kwestię, do której klucz posiadają jedynie nieznani twórcy.          

Teotihuacan Mexico świątynia Quetzalcoatla

U góry. Widok na miasto z lotu ptaka oraz świątynia wężowego boga Quetzalcoatla.

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Inne miejsca świata. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s